Verslag bezoek aan Monica de Jong

door | jan 8, 2018 | bezoekverslag, leerlingen het nieuwe eemland | 0 Reacties

Op een zondag ging ik om drie uur ’s middags op pad door de miezer om kunstenares Monica de Jong te bezoeken in haar atelier, op een boerderij in Hoogland.

Ik had voor haar gekozen omdat ik de variatie in haar werk zo leuk vind; ze schildert, tekent maar gebruikt ook veel druktechnieken en ik was benieuwd waarom ze zo veel verschillende materialen gebruikt. Veel kunstenaars binden zich aan een materiaal of hebben in ieder geval ergens een sterke voorkeur voor, maar Monica de Jong lijkt dol te zijn op de variatie. Volgens haar website draait het haar om de ambachtelijkheid van de technieken die ze gebruikt; ze neemt de tijd om langzaam te werken en haar werk te overdenken. Dat sprak me ook erg aan. Verder vond ik het heel bijzonder om te lezen dat haar nieuwste werk een reactie is op de vluchtelingenstroom:

“wij zijn allemaal op weg
en op zoek naar geluk…..”

Na een kopje thee met wat lekkers in haar gezellige, ietwat chaotische woonkamer (naar mijn idee echt die van een kunstenaar, met boeken, kunst en een piano) bekijken we haar atelier. Verschillende schetsen en tekeningen liggen verspreid over twee tafels, net als een ets waaraan ze nog werkt voor een expositie. De etsen vindt ik het indrukwekkendst, vooral omdat ik het zelf nog nooit heb gedaan. Met simpele lijnen van inkt wordt vaak een heel sterk beeld neergezet, de textuur van de landschappen wordt ook mooi weergegeven. Bij drogenaaldetsen vind ik de wollige, zachte, bijna fluwelen lijnen erg mooi. Maar in Monica’s opslag liggen ook aquarellen, houtsnedes en olieverfschilderijen, onder andere een enorm schilderij van een boom hangt aan de muur, levensgroot. De variatie in haar werk spreekt me aan, omdat ik me goed kan voorstellen dat je alles zo leuk vindt om te doen.
Haar inspiratie is de natuur. Ze maakt veel landschappen, in alle soorten en maten, van landschappen uit verre landen (gezien toen ze op reis was) tot dichtbije landschappen in Hoogland-West, plekjes waar niemand ooit komt. In Senegal maakte ze schetsen van de zee en in de Himalaya van de bergen. Die schetsen groeiden later uit tot meerdere kunstwerken, die nu naast Hooglandse landschappen in haar atelier hangen.

Een paar keer noemt Monica het woord “verandering”. Dat staat centraal in het leven, in de natuur en in haar werk. De steeds veranderende landschappen in haar werk staan, denk ik, voor het leven, dat ook nooit stilstaat.
Ze vertelt dat ze vaak buiten werkt. Zo ontstonden er eens ijskristallen op een aquarel die ze buiten maakte. Monica noemt dat een “cadeautje”. Ik vind het leuk hoe ze over haar werk vertelt, enthousiast en gedreven, maar ook helder en duidelijk.
Echt enthousiast word ik als Monica iets vertelt over de vluchtelingenthematiek in haar recente werk. Ze knipt plaatjes van gevluchte kinderen uit de krant en verwerkt die in bijvoorbeeld een ets van een landschap in Hoogland-West.
Alle mensen zijn uiteindelijk onderweg, zegt ze, we zijn allemaal op zoek naar geluk. Dat is een gelijkenis met vluchtelingen: volgens haar zijn we allemaal anders en allemaal hetzelfde. Eigenlijk zijn we allemaal op reis, op reis naar geluk. Monica vertelt dat ze benieuwd is naar mensen, naar hun verhaal en dat ze soms hetzelfde heeft gevoeld als

vluchtelingen. Dat herken ik en zelf wil ik ook graag iets uit de actualiteit dat me raakt verwerken in mijn werk voor dit project.
De tips die ze me geeft: stap af van het idee van “inspiratie”, begin gewoon. Kopiëren uit een krant mag best, vergroot een plaatje, verklein het, plak het op een plaats waar je het niet verwacht. Maak series, in verschillende kleuren of met verschillende thema’s, maar met één rode draad. Neem afstand van je werk, letterlijk en figuurlijk. Een andere, kritische blik op je werk kan heel fijn zijn. Probeer uit!
Aan het eind van het bezoekje krijg ik nog wat etsplaatjes mee, een etspen, en het aanbod om bij haar etsen af te drukken. Ze is zo vriendelijk dat ik helemaal blij wegga, vol ideeën voor mijn eigen werk.

De boodschap die ze volgens mij wil uitdragen met haar werk is dat we uiteindelijk allemaal hetzelfde willen, namelijk ons verbonden voelen. Leven en dood zijn onderdeel van een kringloop, net als natuur, waarin eeuwige verandering centraal staat, waarin het leven altijd doorgaat. Dat is zo voor vluchtelingen, maar ook voor ons. In dat opzicht zijn we verbonden.

Ingezonden door: Nora van den Brink (leerlingen het nieuwe eemland)