Laura van der Zee

Laura van der Zee is beeldend kunstenaar.

Afgestudeerd in 2011 aan de kunstacademie in Zwolle als autonoom kunstenaar.. Haar werk was genomineerd tijdens het afstuderen, heeft bij Art-Olive gestaan en diverse andere expositie, ze was uitgenodigd voor de deelname aan het Sandberg Instituut. Na het afstuderen heeft Laura Atelier complex ‘’ het werktuig’’ opgezet, waar nu inmiddels 19 creatieve en kunstenaars zijn gevestigd.  Laura maakt installaties waar de beleving ervan een grote rol speelt. Zintuiglijke ervaring, als tast, geur, geluid zijn vaak terugkomende elementen. Via meditatieve of religieuze benaderingen worden diepere betekenis van in eerste instantie doen ogend alledaagsheden, uitgelicht..

Haar afstudeerwerk , de koffie installatie was een prikkeling voor de zintuigen. Ieder koffie apparaat had zijn eigen ritme, elke druppel zijn eigen klank, een pruttelend concert,  de geur van koffie was overweldigend. Na het zien van deze installatie werd je weggehaald bij de haast gedachteloze handelingen bij voor velen het alledaagse ritueel van het koffie zetten.

Het altaar stuk gaf een vreemd gevoel, enerzijds een tikkeltje ironisch, omdat er er een oude schoenen kast in verwerkt is, en anderzijds door de kolossale omvang het strak wit gestuukte smetteloze omhulsel, en het voedstuk dat afstand en vroomheid afdwing, een gevoel van aanbidding. Een schoenenkast die normaliter onopgemerkt in een gang staat en waar geen – esthetisch oordeel aan te verbinden is, en van haast geen noembaren waarde,een te verwaarlozen betekenis lijkt te betrekken, schijnt hierin omhooggetild te worden naar iets onwerkelijks wat eigenlijk voor je gevoel niet acceptabel/ nonsens is. Toch ..al komen we er maar dagelijks een paar keer mee in aanraking, puur vanuit praktisch nut, verbind het ons met hoe wij ons leven inrichten en vorm geven.  Elke vorm heeft een betekenis gekregen, wij geven betekenis aan het materieel,  het materieel is een levend object, omdat wij het onbewust leven in blazen maar in wezen is de betekenis is al daar.

 

De kapel

Een stuk piepschuim, krakend onder je bloten voeten…een 10 meter lange mat die leid naar een nog groter stuk piepschuim. Bang dat het kapot gaat onder je gewicht. Meer dan vervreemdend, wanneer je in je eentje door de donkere naar schimmel ruikende loods loopt. In afwachting van wat je te wachten staat. Bij de kapel aangekomen, komt de vraag in je op of je de tempel wel mag betreden, de treden op mag, en in het licht mag gaan staan. Bij aankomst is er alleen het licht, vanuit het dak, de rest van de ruimte, de loods is donker met sierlijke haast hemelse tekeningen voortkomend vanuit het daklicht, op de wanden rondom. Je staat er midden in, centraal, het licht en het donker, er is niets anders dan dat.

 

Geef een reactie